| |>> HiKoSeNcArA_ _ sHiNkAnSeN << | |S|-|oRt StoRy
กาลครั้งหนึ่งนานมาแล้ว ณ โรงเรียนมัธยมชื่อดังแห่งหนึ่ง
ได้จัดให้มีการแข่งขันกีฬาประเพณีขึ้นซึ่งเป็นประเพณีที่สืบต่อกันมาเป็นเวลานาน
และกีฬาชนิดนั้นก็คือการวิ่งประเพณี
ซึ่งเพื่อนๆก็ลงความเห็นกันว่าจะส่งฉันให้เป็นตัวแทนในครั้งนี้
จริงๆแล้วส่วนลึกในใจของฉันก็ไม่อยากจะลงแข่งขันสักเท่าไหร่นัก
เพราะฉันมีโรคประจำตัวซึ่งในเหตุผลนี้เองทำให้ฉันรู้สึกเสียเปรียบคู่ต่อสู้อยู่เล็กน้อย
แต่ฉันก็ไม่ย่อท้อขยันหมั่นฝึกซ้อมอยู่ทุกวันจนในบางทีฉันก็รู้สึกท้อ
แต่ฉันพยายามคิดปลอบใจตัวเองว่า
ไม่เป็นไรหรอกผลมันจะออกมาเป็นอย่างไรก็ช่างแค่คิดว่าทำในสิ่งที่ใจรักก็คงพอ
และในที่สุดวันแข่งขันก็มาถึงซึ่ง
การแข่งขันในครั้งนี้ไม่ได้เดิมพันด้วยศักดิ์ศรีหรือถ้วยรางวัลใดๆทั้งสิ้น
มันมาจากใจของตัวนักกีฬาเองทั้งนั้น
.............................................................................
และแล้วอาจารย์ก็ให้สัญญาณปล่อยตัวฉันมองไปตรงเส้นชันข้างหน้า
โดยไม่สนใจคู่แข่งใดๆทั้งสิ้นฉันพยายามวิ่งๆๆแต่ยิ่งพยายามวิ่งเท่าไหร่ก็ยิ่งมีความรู้สึกว่า
เส้นชัยที่ฉันต้องการนั้นยิ่งไกลออกไปทุกทีฉันมองไปที่เส้นชัยแล้วพยายามบอกกับตัวเองว่า
ถ้าฉันออกแรงวิ่งให้เร็วขึ้นกว่านี้หละ?บางทีเส้นชัยที่ฉันใฝ่ฝันมันอาจจะอยู่ไม่ไกลเกินเอื้อม
ฉันพยายามวิ่งอยู่สักพักและความรู้สึกเดิมก็เริ่มกลับมาในหัวของฉันอีกครั้ง
ฉันเริ่มรู้สึกเหนื่อยและเริ่มคิดว่าฉันควรจะทำอย่างไรต่อไปดี
1.ฉันควรยอมแพ้และหยุดวิ่งสะเพราะถึงอย่างไรก็ตามยิ่งฉันพยายามมากเท่าไหร่ก็คงไม่มีวันวิ่งตามทัน
2.ฉันควรวิ่งต่อปัยเพราะสิ่งที่ฉันกำลังทำอยู่นั้นมันเป็นสิ่งที่ใจรักและถึงแม้ว่าผลแพ้ ชนะจะเป็นอย่างไรก็ตาม
พีก่าเอส
MiZเพื่อนๆทุกคนเลยหวะ
ไอ้หัวฟูร้ายกาจสัญญาไรเค้าไว้ไม่ยอมมาทำ ชิชิอยากเป็นP ee 2ในใจเทอเหนื่อยล่ะเกิ้นขอบใจแกนะที่คอยอยู่เคียงข้างเราเสมอ Wo Ai Ni LiJiNyE 55ฉันยังคงจะรอเทอต่อปัย ณ จุดๆเดิม
ร๊ากเทอที่สุด UncLe cArT
เช็งวุ้ยตอนนี้อยุ่ในMoDe:ครึ่งคนครึ่งปีศาจ
อยากไปเรียนแว้ววววววT_T